η δολοφόνος

πρόσωπα απρόσωπα γελάνε μονίμως με ειρωνία και οι πολυκατοικίες μου κρύβουν τον ουρανό
εσύ δεν γουστάρεις τίποτα που να ελέγχει το μυαλό σου και εγώ αν προσπαθίσω να με ελένξω άλλη μια μέρα θα εκραγώ
με έχουνε βάλει σε ένα δωμάτιο με καθρέφτες να κοιτάζω τους εαυτούς μου από όλες τις πλευρές για να θυμάμαι
κι εγώ πιάνω έναν έναν τους εαυτούς μου και τους σκοτώνω
βάζω φωτιά στον τελευταίο και τρέχω
μα αν δεν περάσουμε μαζί την αόρατη πόρτα για την άλλη διάσταση μωρό μου να ξέρεις με έχεις αφήσει να καώ