ανοίγω τα χέρια μου δεξιά-αριστερά απ΄τον κορμό μου
παίρνω βαθιά ανάσα και κλείνω τα μάτια
κοιτάζω εικόνες που αλλάζουν γρήγορα
η μία μετά την άλλη
σα να φοράω κυάλια view master
βλέπω ένα ένα τα λουλούδια που μου μάζεψες
βλέπω τη θάλασσα ζωντανή μπροστά μου όπως τις τόσες φορές που την κοιτάξαμε
βλέπω τα μάτια σου να τα φωτίζει ο ήλιος
χωρίς να διακρίνω ακριβώς τα τόσα χρώματα τους
βγάζω τα κυάλια
χάνω την ισορροπία
και με κοφτές ανάσες κλαίω
κλαίω τόσο πολύ που δεν καταλαβαίνω
δεν καταλαβαίνω γιατί χάνω την ισορροπία μου
και πέφτω
πέφτω όλο και πιο χαμηλά
πέφτω όπως πέφτουμε στα όνειρα και ξυπνάμε απότομα
απότομα και ιδρωμένοι.